Gisterenavond, Sportpaleis Antwerpen. De kaarten voor het verjaardagsconcert lagen al enkele maanden ergens in de schuif, maar uitkijken naar Clouseau 20 is er nooit bij geweest. Bij aankomst blijkt er veel volk te zijn van overwegend vrouwelijk aard. Liters oestrogeen komt in de laatste momenten voor het concert massaal en spontaan vrij in menig feminien lichaam.
Afgeladen vol, prachtig decor, schitterende belichting, reuzeveel sfeer, dat moet gezegd worden. Wanneer Koen andermaal met zijn billenwerk schudt, loopt er kwijl uit de mondhoeken van grieten uit die roedel bakvissen die bovenaan gillen en mee kwelen. Wauters belooft om alle grootste hits te zingen. Grootste? Hmz, ik kom tot de vaststelling dat ik er twee nog nooit gehoord heb. De Tegenpartij, En Dans, Grooven en Shaken doen me niets. Domino, Daar Gaat Ze, Anne, De Nobelprijs en Passie doen vlagen van jeugdsentiment opwellen. Geen lieve Louise.
Mijn persoonlijke favorieten zijn stuk voor stuk minstens tien jaar oud zijn en tel de seconden van de nieuwere nummers net niet af. Blijkbaar ben ik blijven steken bij Clouseau10 of zo.
Sfeer:8, Geluid:8, Belichting:10, Decor:10, Repertoire:6. Conclusie: 8/10, gezien, goedgekeurd, maar niet voor herhaling vatbaar.
88% en niet voor herhaling vatbaar?!
Blijkbaar ben ik een gulle periode, al vrees ik dat mijn leerlingen daar niet allemaal mee akkoord zullen gaan eind volgende week.